ก็เบื่อนั้นแหละ

ชีวิตที่น่าเบื่อ

มาเรียนๆๆๆๆๆๆๆๆกลับมาก็ต้องอ่านๆๆๆๆๆๆๆ

นี้เหรอ ......ชีวิติที่เราต้องการนะ

 

ความเหงาก็เป้นเพียงเเค่ความเหงาเท่านั้น

มันไม่ได้สำคัญอารายเลยนะ

จิงๆเราก็รู้จักมันมานานเสียด้วย

เพราะฉนั้นเราก็อย่าไปใส่ใจมัน เพราะมันไม่ได้พิเศษอาราย

 

ชีวิตคนเราอะนะ ถ้าเราไม่รักตัวเราเองใครจะมารักเรา

เพราะเรามักจะชอบไม่ยึดติดกับคนอื่น เพื่อที่จะลดความเหงาของตัวเอง

แต่พอเราเริ่มคิดว่าจะพึงเขา  เราก้จะกลับมาเหงาอีก

เพราะเรากลัวการจากหายไปของเขา

 

ฉันก็คือตัวฉันเอง ถ้าเราไม่รักมันแล้วใครจะมารักเราได้ที่เราต้องการ

เพราะคงไม่มีใครรู้ หรือเข้าใจเราเองได้มากกว่าตัวเราอีกแล้ว

 

ไม่ต้องคอยคิดว่าใครเขาจะคิดยังไงกับเราเพราะเราไม่รู้หรอกว่าเขาคิดยังไงกับเรา

เขาอาจจะบอกว่าเขาคิดแบบนี้แต่ในใจอาจจะไม่ใช่ก็ได้ เพราะเรากับเขาเป็นคนละคนกัน

ในโลกนี้แต่ละคน ก็ไม่เหมือนกัน ไม่มีใครเหมือนใคร ถ้าจะให้เข้าใจกัน100เปอรืเซ็น

โดยเราอยากให้เขาเข้าใจเอง โดยที่เราไม่ต้องบอกคงเป้นเรื่องยากจิงๆๆ

 

ที่เขียนไปเป้นข้อคิดสำหรับคนเหงา แค่เล็กน้อยเท่านั้น

แต่อยากบอกเพือนๆที่ได้อ่านว่า ความเหงานะเกิดได้ก็หายได้นะ

แต่ความเป็นเพื่อนมันเกิดขึ้นแล้ว มันจะยังคงอยู่ในใจเราตลอดไป

 

My Friends  are still  my friends.

Untill now and forever.

 

ไม่ว่าจะเกิดอารายขึ้นเพื่อนก็ยังเป็นเพื่อน

แม้อาจมีกระทบกระทั้งกันบ้าง แต่เรา ก้ให้อภัยเพื่อนได้เสมอ

เพราะไม่ว่ายังไงเขา ก็ยังเป็นเพื่อนกันอยู่ดี จิงใหม